Etxebizitza-eredu berriak bultzatzeko, ez dira soilik bizitegi-espazio gehiago sortu behar edo ezin dira Administrazioko sail bakar batetik bakarrik garatu. Izan ere, beharrezkoa da begirada zabaltzea eta bizitegi-premia bakardadearekin, zaintzarekin, gazteriarekin, zahartzearekin, lurralde-kohesioarekin eta bizitza komunitarioarekin lotutako fenomeno gisa ulertzea. Erronka kuantitatiboa ez ezik, kualitatiboa eta antolamenduzkoa ere bada: Administrazio Publikoaren politikak, eskumenak eta mailak koordinatu behar dira erantzun integratuak eraikitzeko.

Bizitegi-premiari ikuspegi horretatik begiratzeak esan nahi du pertsonen ibilbideek, zaintzek eta loturek arloen, departamentuen eta administrazio-eskumenen arteko mugak gainditu egiten dituztela. Egoera bera lotuta egon daiteke ostatu eskuragarri bat eskuratzearekin, gazteen emantzipazioarekin, adinekoak artatzearekin, gizarte-zerbitzuekin, hiri-plangintzarekin, errehabilitazioarekin, mugikortasunarekin, energiarekin edota dinamizazio komunitarioarekin. Hala ere, dimentsio horiek arlo, departamentu edo erakunde desberdinen mende egon ohi dira, eta horiek hizkuntza, prozedura, lehentasun eta denbora propioak izaten dituzte.

Hori dela-eta, sistema osoari begiratzearekin erantzun publikoa nola antolatzen den ere ikus daiteke. Ez da nahikoa departamentu bakoitzak bere esparruan behar bezala jardutea, multzoak erantzun integratu bat ematea lortzen ez badu. 

Etxebizitzaren beharrak logika sektorialak tentsioan jartzeaz gain, koordinazio-guneak eraikitzera behartzen du, eta, era horretan, hirigintzak, etxebizitzak, gizarte-zerbitzuek, gazteriak, adinekoek, tokiko garapenak edo parte-hartzeak arazoa elkarrekin aztertu eta erantzun partekatuak diseinatu ahal izango dituzte. 

Zeharkakotasun hori ez da berez agertzen. Lidergo politikoa, erabilgarritasun teknikoa, lanerako bide egonkorrak eta erronkaren ulermen komuna behar ditu. Halaber, administrazio-esparru desberdinen artean lan egitea eskatzen du: ondarea, hirigintza, arlo soziala, juridikoa, ekonomikoa eta komunitarioa. Ildo horretan, berrikuntzaren zati handi bat ez dago sustatzen den bizitegi-ereduan bakarrik, baizik eta sailak, baliabideak eta erantzukizunak batzeko erakundeen gaitasunean ere bai. 

Bizileku bat eskuratzeko aukerak baldintza hauek izan ditzake:  adina, diru-sarrerak, administrazio-egoera, laguntza-sarea, osasuna, mugikortasuna, zaintzak, komunitate-errotzea, energia-eraginkortasuna edo hurbilean zerbitzuak izatea. Hori dela-eta, sistema osoari begiratzeko, zenbat etxebizitza falta diren edo zein preziotan eskaintzen diren galdetzeaz gain, pertsona, familia edo komunitate batek lurralde jakin batean bere bizitza egin ahal izateko baldintzak zein diren ere galdetu behar da. Bizitegi-erantzuna kalitatezkoa izango da bizitegi-baliabideari bakarrik begiratzen ez badio eta etxebizitzaren, eguneroko bizitzaren, loturen, zerbitzuen, hiri-ingurunearen eta komunitatearen arteko harremanak irakurtzen hasten bada. 

Funtsezkoa da jarduerak batzearen logikatik erantzun integratuaren logikara igarotzea. Administrazio Publikoak, besteak beste, lurzorua, finantzaketa, erregulazioa, bermeak, ezagutza teknikoa eta ondasunaren gaineko erantzukizuna jartzen ditu, baina elementu horiek elkarren artean artikulatu behar dira. Pieza batek modu isolatuan funtzionatzen badu, erantzunak potentzia galtzen du. Aldiz, elkarren artean konektatzen badira, pertsonen eta lurraldeen benetako konplexutasunetik hurbilago dagoen bizitegi-politika sor daiteke.