Proiektu honen logikak “etxebizitza adreilu gisa” ikuspegiarekin hausten du, gizarte-arazo gurutzatuei erantzuteko tresna moduan ulertzearren. Hirigintzako diseinu isolatua izan ordez, hasierako fasetik Gazteria eta Gizarte Zerbitzuetako arloak inplikatu zituen, eraikinak denboran zehar eraikitako hipotesi sozial bati erantzutea ahalbidetzeko; alegia, gazteen emantzipazioa eta adinekoen nahi gabeko bakardadea aldi berean jorratzea, eguneroko interdependentzia sustatzen duen belaunaldien arteko eredu baten bidez.